А івалга пела

1.У сонечных росах сцяжынка лясная 
прапахла мядовай густой цішынёй. 
У ліпеньскім лесе пра што мне спявае 
світальная івалга над галавой?
Пр-ў:
Ці, можа, пра вёсны, далёкія вёсны, 
што бэзам духмяным даўно адцвілі? 
Ці, можа, пра сосны, высокія сосны, 
што днямі ля хаты шумелі, гулі?

2.Блукаў я па свеце, шукаў сабе долю... 
Шчаслівую долю я думаў, знайду... 
А івалга пела пра шчасце і волю. 
Я думаў, што песню такую_ж складу...
Пр-ў:
Ці, можа, пра вёсны, далёкія вёсны, 
што бэзам духмяным даўно адцвілі? 
Ці, можа, пра сосны, высокія сосны, 
што днямі ля хаты шумелі, гулі?
Пр-ш.
3.Ні долі, ні волі, ні шчасця, ні песні... 
І толькі са мною дарогі мае 
ды голасам росным у ліпеньскім лесе 
світальная івалга песню пяе.
Пр-ў:
Ці, можа, пра вёсны, далёкія вёсны, 
што бэзам духмяным даўно адцвілі? 
Ці, можа, пра сосны, высокія сосны, 
што днямі ля хаты шумелі, гулі?