Вероника

Веранiка    Iзноў пабачыў я сялiбы,   Дзе леты першыя прайшлi.   Там сцэны мохам параслi,   Вясёлкай адлiвалi шыбы.   Усё ў пылу, i стала мне  Так сумна-сумна ў цышыне...   Я ў сад пайшоу - там глуха, дзiка,   Усё травою парасло...   Няма таго, што раньш было...   Няма таго, што раньш было,   I толькi надпiс "Веранiка"...   I толькi надпiс "Веранiка"     На лiпы ў рэзаны ў кары.   Казаў вачам аб тэй пары: -   Расцi ўзмацовывайся, дрэва,  Як манумент жывый ўставай   I к небу надпiс падымай,   I к небу надпiс "Веранiка"...   Чым боле сходзiць дзён, начэй,   Тым iмя мiлае вышэй...   Няма таго, што раньш было...   Няма таго, што раньш было,   I толькi надпiс "Веранiка"   I толькi надпiс "Веранiка"...  ... ... ... ... ... ... ... ...  Чым боле сходзiць дзён, начэй,   Тым iмя мiлае вышэй...   Няма таго, што раньш было...   Няма таго, што раньш было,   I толькi надпiс "Веранiка"...     Чым боле сходзiць дзён, начэй,  Веранiка   Тым iмя мiлае вышэй:  Веранiка  Чым боле сходзiць дзён, начэй,  Веранiка   Тым iмя мiлае вышэй:  Веранiка  Чым боле сходзiць дзён, начэй,  Веранiка  Тым iмя мiлае вышэй:  Веранiка  Чым боле сходзiць дзён, начэй:  Веранiка: